Insan Zaman Geçtikçe Susmayı Öğreniyor. Sonra

İnsan zaman geçtikçe susmayı öğreniyor.
Sonra daha az gülmeyi.
Daha az ağlamayı bile öğreniyor hatta.
Zor da olsa sabretmeyi de öğreniyor insan.
Buna sebep olduğunu sananlar olsa bile mesele asla böyle değil.
Artık susuyorum çünkü insan rahatlığı susmakta buluyor zamanla.
Sonra daha az gülmekte buluyor.
Daha az ağlamakta yaşıyor boşvermişliğin verdiği rahatlığı.
Zor da olsa sabrederek elde ediyor insan,o kimsenin veremediği iç huzuru.
Kendi kendine de yetebiliyormuş insan pek tabi.
Bunu erken yaşta öğrenen birisinin kimseye eyvallahı olmuyor.
Susmuş olmamızı,ezip sindirmelerine ve güçlü olduklarına bağlıyorlar.

Hayır hayır bizi hiçbir zaman anlamadılar ve anlamayacaklarda.
Bunu da kabulleniyor insan zamanla.
Eyvallahın en hasını susarak çekiyorsun işte.
Onlar seni susturduklarını ve böylece hükmettiklerini zannediyorlar.

Oysa susmayı bizim tercih ettiğimizi ve sessizliğimizin içinde nasıl bir zenginlik elde ettiğimizi göremiyorlar.
Acı veren bir şey var ki;
Hiçbir zaman anlamayacakları tepkilerimizin oluşturduğu kalelerin dışında kalacaklar.
Yendiğini zannederken kaybetmek ne acı.
Verdiğimiz değerleri yavaş yavaş eritiyorlar bunu kendi elleriyle yapmış olmaları ne acı.

İnsan kendisini seven kalplerin neden katili olur ki
Bunu görememeleri ne acı…
_________________________________
, islam , müslüman , muslıms , alquran , tevhid , tawheed , books , bookstagtam

Buruc 11: İnanan ve iyi amel yapanlar için de altından ırmaklar akan cennetler vardır. İşte büyük kurtuluş odur.